Pius X

Z Centrum Myśli Jana Pawła II - WIKIJP2
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pius X (imię świeckie: Giuseppe Melchiorre Sarto) (ur. w 1835 w Riese we Włoszech, zm. w 1914 roku w Watykanie). Włoski duchowny katolicki, 257 papież Kościoła katolickiego w latach 1903-1914. Święty Kościoła katolickiego, beatyfikowany i kanonizowany przez papieża Piusa XII.

Podstawowe informacje biograficzne

Był synem listonosza i szwaczki. Niektórzy historycy utrzymywali do niedawna teorię, iż ojciec przyszłego papieża był Polakiem, który miał wyemigrować z Gornego Śląska do Włoch, jednakże ostatecznie udało się ustalić, że ojcem Piusa X był rodowity Włoch Giovanni Battista[1], [2]. Wyświęcony na kapłana w 1858 roku, posługiwał następnie jako wikariusz i proboszcz w kilku parafiach. W 1884 roku otrzymał sakrę biskupią, obejmując diecezję w Mantui. Kapelusz kardynalski uzyskał w 1893 roku.

Wybrany papieżem na konklawe w 1903 roku po śmierci Leona XIII. W wyniku nacisków dyplomatycznych ze strony rządu Austro-Węgier i złożonej w jego imieniu ekskluzywy przez krakowskiego kardynała Jana Puzynę, elektorzy odstąpili od wyboru typowanego jako papabile sekretarza stanu Watykanu kardynała Mario Rampolliego i w siódmym głosowaniu wytypowali kardynała Sarto.

Pełniąc godność następcy św. Piotra był zdecydowanym przeciwnkiem modernizmu i liberalizmu. W 1910 roku zarządził, aby wszyscy nowo wyświęcani kapłani składali specjalną przysięgę antymodernistyczną. Podjął reformę Kurii Rzymskiej, Kodeksu Prawa Kanonicznego (dokończoną już przez jego następcę), wprowadził zmiany w brewiarzu i kilka mniejszych zmian liturgicznych. Był autorem 17 encyklik, w tym najbardziej znanej Pascendi Dominici Gregis (1907) krytykującej modernizm[3].

Jan Paweł II o Piusie X

Papież-Polak przywołał postać swojego świętgo poprzednika w liście Tertio Millennio Adveniente (1994) stanowiącym wprowadzenie do obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000:

Szczególne zadania i odpowiedzialność w związku z Wielkim Jubileuszem Roku 2000 wiążą się z posługą Biskupa Rzymu. W jakiś sposób działali w tym duchu wszyscy papieże naszego kończącego się stulecia. Poprzez program odnowy wszystkiego w Chrystusie św. Pius X starał się stawić czoło tragicznemu rozwojowi wydarzeń, jakie zaciążyły na sytuacji międzynarodowej na początku naszego stulecia. Kościół był świadom, że wobec narastania dążności przeciwnych pokojowi i sprawiedliwości w świecie współczesnym musi stawać się w sposób zdecydowany rzecznikiem i obrońcą tych podstawowych wartości.
Tertio Millennio Adveniente, 22, 1994 [4].


Przypisy

Bibliografia

  • Rene Bazin, Święty Pius X, Wydawnictwo Te Deum, Warszawa 2003. ISBN 8387770884.

Linki zewnętrzne